Qarabağ və Xocavənd SSRİ dövründə Ermənilərin DQMV-yə iddiaları.

Bu hərəkat artıq partiya rəhbərliyi səviyyəsində deyil, daha da genişlənərək, ittifaq səviyyəli partiya və dövlət orqanlarına müxtəlif sosial təbəqələrin nümayəndələrindən ərizə, müraciət və imza toplanması şəklini almışdı. Əvvəlki sərhədlərin dəyişdirilməsi məsələsində ermənilərə SSRİ Ali Soveti Rəyasət Heyətinin Ukraynanın Rusiyaya birləşdirilməsinin 300 illiyi münasibətilə 19 fevral 1954-cü ildə qəbul etdiyi «Krım vilayətinin RSFSR tərkibindən çıxarılaraq Ukrayna SSR-ə verilməsi haqqında» fərmanı böyük ümidlər verirdi.
1956-cı ilin aprelində Ermənistan SSR KP MK-nın yeni birinci katibi S.Tovmasyan Moskvaya göndərdiyi məlumatda göstərib ki, Yerevan Universitetinin partiya toplantısında və Ermənistan Yazıçılar İttifaqının yığıncağında Azərbaycan SSR-lə sərhədlərin yenidən nəzərdən keçirilməsi, Dağlıq Qarabağ və Naxçıvanın Ermənistana birləşdirilməsi təklifi səsləndirilib. [ardını oxu]

Dağlıq Qarabağ münaqişəsinin qısa tarixi. Qafqazda əhalinin süni dəyişilməsi.

Bununla əlaqədar tədqiqatçı S.P.Zelinski qeyd edirdi ki, Qarabağda, müxtəlif vaxlarda peyda olmuş ermənilər bir-birinin dilini başa düşmürdü: “Zəngəzurun (Qarabağ xanlığının tərkibinə daxil idi) müxtəlif yerlərindən olan ermənilər arasındakı əsas fərq, onların danışıq ləhçəsidir. Burada olan ləhçələrin sayı, demək olarki, buradakı mahal və ya kəndlərin sayına bərabərdir”.

Yuxarıda təqdim edilmiş XIX əsr və XX əsrin əvvəlinin qafqazşünaslarının fikirlərindən bir neçə nəticə çıxarmaq olur: erməni etnosu nəinki Qarabağda və ya Azərbaycanda, həmçinin bütünlüklə Cənubi Qafqazda yerli əhali (avtoxton) ola bilməzdi.

Qarabağın bir hissəsi olan Zəngəzura (indi Ermənistan Respublikasının tərkibindədir) və Azərbaycanın digər regionlarına ermənilər müxtəlif ölkələrdən və müxtəlif vaxtlarda köçürülürdülər... [ardını oxu]

1967-ci ilin Kuropatkino kəndində qanlı təxribatı və onun nəticələri

Kuropatkino və Stepanakertdə baş verən hadisələrin erməni tərəfindən verilən şərhi və izahı heç bir tənqidə layiq deyil. Erməni təbliğatı yalan məlumatlar yayır və cinayət işinin materiallarına ziddiyyət təşkil edir.

Məsələn, erməni tərəfi bildirir ki, «Ərşad Məmmədovun başçılıq etdiyi və onun qohumları Ə.X.Məmmədov və Z.S.Məmmədovun da daxil olduğu banda meşədə vəhşicəsinə və sadistcəsinə 8 yaşlı oğlan Nelson Movsesyanı qətlə yetirmiş, onun başına mismar vuraraq sözün əsl mənasında onu çarmıxa çəkmişdir».

Lakin erməni tərəfi, «banda üzvlərinin» ətraf yerlərdə hörmət sahibi və yerli əhali arasında nüfuza malik olan briqadir, məktəb direktoru və sadə kəndlidən ibarət olmasının üzərindən sükutla keçir.

Həmçinin Ə.Məmmədovun erməni oğlanı qətlə yetirdikdən sonra onu öz sahəsinə gətirməsi də heç bir məntiqə sığmır!Lakin bütün bu nüanslar erməni millətçi dairələrini o zaman, elə indi də az maraqlandırır.

Onlar öz təbliğatlarının təsiri altında 1967-ci il hadi-sələrini «DQMV-nin Ermənistana birləşdirilməsi uğrunda mübarizənin boğulması» hesab etmişdilər. [ardını oxu]

Erməni vəhşiliyi Markar Melkonyanın öz ifadəsində.

1990-cı ilin noyabrında Keçəl, sərhəddə yerləşən kənddən Azərbaycan Xalq Cəbhəsinin bir cavan fəalını oğurladı. Səid adlı cavan azərbaycanlı, bir aya yaxın Yerevan yaxınlığındakı bağ evində zəncirlə divara buxovlanmışdı.

1991-ci ilin ərəfəsində Keçəl, bir-iki dostu ilə birgə, o cümlədən dostluq etdiyi yerli polis Ardaq daxil olmaqla, öz əsirlərini Erablur zirvəsinə gətirdilər ki, Yerevan yaxınlığında olan həmin təpənin üstündə qəbiristanlıq var idi. Orada onlar Səidi Harut adlı döyüşçünün böyük ağacın altındakı qəbrinin qarşısında təpiklə diz üstə çökdürdülər.

Sonra, üç uşaq atası olan Keçəl, Səidin başını küt bıçaqla kəsməyə başladı. Əvvəlcə Səid qışqırırdı, sonradan bu qışqırtılar inilti və quruldamaqla əvəz olundu. Nəhayət Ardaq buna qulaq asa bilməyərək, bıçaqı Səidin sinəsinə sancdı.

Onlar Səidin bütün qanını Harutun qəbri üzərinə buraxdıqdan sonra çıxıb getdilər”. [ardını oxu]